Gizlemediğim Ayrılık Adımlarım

0
gerilla artist ve Post modern şehir kahramanı olarak anılan grafitici Banksy’e aittir.

Bana sağlam bir dayak lazım. Sağlam acılardan çok yoruldum. Ayrı ayrı şiirler yazdım her anıma. İçmeyi beceremediğim sigara anıma, çözmeyi beceremediğim problemler anıma, istediğim modeli bir türlü veremediğim saçlarıma, uyumayı beceremediğim yatağıma, Allah’la konuştuğum Cuma namazlarına, kalbini kırdığım dostlarıma, yağmurda ıslanan kıyafetlerime, her gece izlediğim Leyla İle Mecnun’a, bir bira ve çok muhabbetle sarhoş olmaya yüz tuttuğum meyhanelere… Bir tek terk edilme anlarım için nesre başvuruyorum artık. Çünkü şiir manadır, terk edilişlerim hezeyan.

Saçları ombreli kızdan ayrıldım bugün. Hayatıma giren her kadının ağzına sıçmakta niye bu kadar ısrarcıyım? Kız gerçekten çok güzeldi. Bu sefer nasıl unuturum bilmiyorum. Hayatımda ilk defa bu kadar telaşlıyım. Önceden olsa derdim ki, güzel bir kız bana gülümser ve ben unuturum. Ya kalbim evcilleşti, ya bu kız çok özeldi. Ya da şimdi ayrılığın tazeliği böyle cümleler kurduruyor bana, olamaz mı? O bana beni sevdiğini söyledi, söylemeyi bırakın bunu gösterdi. Bir insan bir insanı ne kadar çok sevdiğini nasıl gösterebilir? O yaptı. Ben de ona söyledim onu sevdiğimi, o söylememi istedi diye değil; öyle hissettiğim için. Şimdi ne olacak sayın okurlar? Yine mi kaybettim.

Sigarayı bırakmayı düşünüyorum artık. Ne ki yani sigara, ben hiçbir şeye bağımlı olmam. Hiç canım istemiyor sigarayı içmek, maksadım sadece artistlik. Sigara içerken karizmatik göründüğümü söylemişti adını bile hatırlamadığım bir kız. Böyle işte, insanların adlarını unutsam söylediklerini unutmuyorum. Unutamama hastalığı var bende. İnsan bu kadar çok şeyi hafızasında nasıl tutabilir şaşırıyorum. Başka neleri bıraksam diye düşünüyorum. En mantıklısı yaşamayı bırakmak ama bugüne kadar yaşamayı hissedememişken onu nasıl bırakabilirim? Şimdi ben o saçları ombreli kızın varlığını her zerremle hissettim. Şimdi onu bırakabilir miyim? Eğer hissetmişsem bırakabilirim. Böyle nefes aldırıyorum geceleri kalbime. İşe yarıyor. Zaten hiçbir şeye bağımlı değildim, saçları ombreli kıza da…

Hayatımın kimsenin beni anlayamadığını düşündüğüm kısmını geride bırakmak istiyorum artık. Hiç yanılmadım ama böyle olmuyor, biri lazım sizi anlayabilecek. Hayat denen şey, gerçekten çok zormuş. Terk edildikçe anlıyor insan, terk ettikçe. Terk ettiklerimin sayısı terk edilmelerimi geçmeden biri beni anlamalı. Yoksa sayıyı denkleştirmek için ben kaybedeceğim yeni insanları. Ama ne olur unutmayayım şunu sevgili okur, arada hatırlatın bana; benim insanları kaybetmek gibi bir lüksüm olmamalı ama insanları kaybetmekten de korkmamalıyım.